Bir varmış, bir yokmuş. Altın kanatlı bir kuş, her sabah güneşle birlikte uçarmış. Kanatlarından dökülen altın tüyler, yoksullara umut olurmuş. Ama açgözlü bir adam, kuşu yakalayıp tüylerini yolmak istemiş. Kuş, adama: "Tüylerimi alırsan, bir daha asla uçamam" demiş. Adam dinlememiş ve kuşu yakalamış. Ancak tüyler yolunca kuş ölmüş. O gün, köye bir daha altın tüy yağmamış. Adam, o kadar pişman olmuş ki, hayatını yoksullara yardım ederek geçirmeye karar vermiş. İşte o günden sonra gerçek zenginliğin paylaşmak olduğunu anlamış.