Bir varmış, bir yokmuş. Gökyüzünde, diğer bulutlarla konuşmayan yalnız bir bulut varmış. Bu bulut, hep yağmur yağdırırmış ama kimse ona teşekkür etmezmiş. Bir gün, bulut ağlamaya başlamış ve o kadar çok yağmur yağmış ki, yeryüzünde seller oluşmuş. İnsanlar paniklemiş. Bulut, onların korktuğunu görünce ağlamayı bırakmış. O günden sonra bulut, sadece çiçeklerin ihtiyacı kadar yağmur yağdırmış. İnsanlar, buluta teşekkür etmeye başlamış. Bulut, artık yalnız olmadığını anlamış.