Bir varmış, bir yokmuş. Bir bahçede, hiç kokusu olmayan bir çiçek varmış. Diğer çiçekler onunla alay ediyormuş. Çiçek çok üzülüyormuş. Bir gün, bir arı çiçeğe konmuş ve "Neden üzgünsün?" diye sormuş. Çiçek, "Hiç kokum yok, kimse beni sevmiyor!" demiş. Arı, "Kokun olmasa da, renklerin çok güzel!" demiş. Çiçek, arının sözlerinden çok etkilenmiş. O günden sonra, kokusu olmasa da renkleriyle herkesi mutlu etmeye karar vermiş. İnsanlar, çiçeğin güzelliğine hayran kalmış. Çiçek, herkesin farklı olduğunu ve herkesin bir değeri olduğunu anlamış.