Bir varmış, bir yokmuş. Köyün meydanında asırlık bir ağaç varmış. Bu ağaç, sadece kalbi temiz olanlarla konuşurmuş. Köylüler, ağacın fısıltılarını duymak için yıllarca beklemişler. Bir gün, fakir bir çoban ağacın gölgesinde dinlenirken ağaç konuşmaya başlamış: "Ey çocuk, toprağın sesini duyuyor musun?" Çoban şaşkınlıkla: "Evet, duyuyorum." Ağaç: "O zaman toprağa iyi bak, o sana her şeyi verir." Çoban o günden sonra toprağı korumaya yemin etmiş. Ağaç, onu köyün en bilge insanı yapmış. Ve o gün bugündür ağaç, hâlâ kalbi temiz olanlara sırlarını fısıldıyormuş.