Bir varmış, bir yokmuş. Bir astronom, teleskopla bakarken parmağının ucunda küçük bir gezegen keşfetmiş. Gezegen o kadar küçükmüş ki, sadece bir karınca yaşıyormuş. Astronom, karıncayla konuşmaya başlamış. Karınca, "Benim gezegenim çok küçük ama ben çok mutluyum!" demiş. Astronom, karıncaya evrenin ne kadar büyük olduğunu anlatmış. Karınca, "Büyüklük önemli değil, mutluluk önemli!" demiş. Astronom, karıncanın sözlerinden çok etkilenmiş ve hayatını değiştirmiş. O günden sonra, büyük şeyler peşinde koşmak yerine küçük mutlulukların kıymetini bilmiş.